خسرو شکیبایی هم رفت، نه که نباید می رفت، مرگ کسی که یاد تو معطر به حس نیک از کلام و اثر اوست و حتی در آرام و کنج دلت او را همواره ستایش کرده ای سخت است و گران؛ هنرمندان این امتیاز بزرگ را دارند که یادهای بیشتری را معطر کنند و خسرو شکیبایی برای ما ایرانی ها بی شک چنین بود؛ با جایگاهی کم نظیر. حالا تماشای همه فیلم های شکیبایی دکلمه های شکیبائی و همه آثاری که بنام شکیبائی مهر خورده اند بهانه ای بر بهانه های دلتنگی ما خواهد افزود ...
پ ن : پست بعدی وبلاگ توسط حامد جواد زاده (همراه و نویسنده رادیو جوانی مان) ایجاد و نوشته خواهد شد.
